Kerken vinden elkaar weer

Het is nu vijftig jaar geleden dat onze kerken scheurden als gevolg van een reeks conflicten.
Oudere gemeenteleden dragen de pijn daarvan nog met zich mee, zeker omdat de scheur
door kerken en families heen liep. We ervaren het als een onverdiend geschenk van onze
hemelse Vader dat we elkaar steeds meer ontmoeten en herkennen als broers en zussen in
het geloof.

Volhardend gebed
Dat is niet in de eerste plaats vrucht van synode en landelijke vergadering. Het is begonnen
met volhardend gebed van vele gemeenteleden die geen vrede konden hebben met de
geslagen breuk. Het heeft vorm gekregen in ontmoetingen over en weer op plaatselijk vlak,
in verzoening met destijds geschorste predikanten, in verootmoediging voor Gods
aangezicht en in steeds meer gemeenten die besloten om samen verder te gaan,
bijvoorbeeld onder de naam NGKv.

Parallel daaraan hebben wederzijdse deputaten (ze heten DKE en CCS) veel werk verzet
door steeds opnieuw naar elkaar te luisteren, vertrouwen te winnen en samen te zoeken
naar de weg die God ons wijst. Ook buiten de officiële verbanden vond studie, gesprek en
overleg voortdurend plaats.

Uiteindelijk kwamen ook landelijke vergadering en generale synode tot uitspraken in de
richting van hereniging, van herstel van de kerkelijke eenheid. Een “verlovingsaanzoek”
heette het dan in de wandelgangen en dat is best, maar we zullen nooit vergeten dat het
veeleer het herstel is van een verbroken relatie. Daarom doen we er niet triomfantelijk over,
maar in een geest van verootmoediging ervaren we wel een diepe dankbaarheid over de
recente ontwikkelingen.

Concrete stappen
Het gaat dan met name over de uitnodiging van de NGK aan de GKv om in een
gezamenlijke vergadering concrete stappen te zetten op weg naar kerkelijke eenheid. Die
uitnodiging hebben de GKv in juni dit jaar van harte aanvaard en daarom zijn we als twee
moderamina om tafel gaan zitten om deze gezamenlijke vergadering voor te bereiden. Het
was een emotionele ontmoeting waarin we hebben verwoord wat we ons (voor zover van
toepassing) herinnerden van de pijnlijke breuk, maar waarin we nog meer vooruit gekeken
hebben naar wat we hopen en bidden te bereiken.

We realiseren ons daarbij dat het perspectief van hereniging wel mooi is, maar dat het
onderwerp voor veel kerken en gemeenteleden nauwelijks leeft. Voor velen is een synode of
landelijke vergadering ver weg, en de geschiedenis van de breuk iets van ver voor hun tijd.
En dat is ook goed: het hart van de kerk klopt in de plaatselijke gemeente bij Woord en
sacrament, en het gaat erom dat we ons in geloof inzetten voor de kerk van vandaag en die
van de toekomst.

Elkaar nodig hebben
Maar we zijn er diep van overtuigd dat we juist voor de toekomst elkaar werkelijk nodig
hebben. Naar het woord van de apostel die zegt: “Wij zijn allen gedoopt in één Geest en zijn
daardoor één lichaam geworden. Als de voet zou zeggen: ‘Ik ben geen hand, dus ik hoor
niet bij het lichaam,’ hoort hij er dan werkelijk niet bij? Het oog kan niet tegen de hand
zeggen: ‘Ik heb je niet nodig,’ en het hoofd kan dat evenmin tegen de voeten zeggen” (1
Korintiërs 12). Het perspectief dat ons voor ogen staat is dat we steeds meer werkelijk
elkaar tot een hand en een voet zullen zijn, omdat we elkaar nodig hebben.

Gezamenlijke vergadering in Kampen
Concreet willen we nu de afgesproken gezamenlijke vergadering gaan houden DV op
zaterdag 11 november aanstaande. We zijn welkom in de Nieuwe Kerk aan de Broederweg
te Kampen en in de Theologische Universiteit aan dezelfde Broederweg.
Over de invulling van deze vergaderdag informeren we u na de vakantie. Wat ons betreft is
de hoofdlijn dat de vergadering iets moet weerspiegelen van het proces naar eenheid dat
nog volgen moet. We willen luisteren naar wat er leeft in de kerken, we willen als
afgevaardigden elkaar ontmoeten, we hopen enkele concrete besluiten te nemen en we
sluiten af met een gezamenlijke viering waarin we danken en bidden voor het pad waarop
we verder hopen te komen.

ds Melle Oosterhuis, preses GKv generale synode
ds. Willem Smouter, preses NGK landelijke vergadering

Eén gedachte over “Kerken vinden elkaar weer

  • 9 november 2017 om 12:53
    Permalink

    Broeders, ik ben verhinderd zaterdag a.s. aanwezig te kunnen zijn. Dat er een einde komt aan de verdeeldheid juich ik van harte toe. Maar als we niet ons afvragen waardoor de verdeeldheid is ontstaan begaan we een grote fout. Het gaat m.i. niet om pijn vanuit het verleden, maar om het in de naam van Jezus schorsingswaardig verklaren van ambtsdragers die trouw aan het evangelie van Christus hun ambt, natuurlijk met vallen en opstaan, vervulden. Tegenover Christus, wiens naam of is misbruikt of terecht is gebruikt in de schorsingsprocedures van de jaren ’60. Spreek u daarover eerlijk uit. Via Hem alleen is verzoening mogelijk. verder: er was in die jaren geen conflict tussen beide kerkgenoodschappen, want de N.G.K. bestond toen niet. 1 kronieken 13 is dan ook niet van toepassing. De musjes op dat andere draad waren verdreven.
    Zij die zich verzetten tegen het onjuist schorsingswaardig verklaren van hun ambtsdrager, in mijn geval van Ds. F.v. Deursen, moet ik me daarom verootmoedigen? Vervolgens, ik heb hen die onze gemeente ‘ scheurden’ altijd als broeder en zuster beschouwd. (En de kerkenraad toentertijd ook). Wat mij aangaat, en velen met mij, is van een ‘elkaar als broers en zusters’ weer aanvaarden zoals geformuleerd in uw schrijven, geen sprake.
    Ook acht ik het niet wel mogelijk om in een groot kerkverband/vergadering je tegenover Christus te verootmoedigen. Doe dat ‘in de huiskamer’ van ‘je’ kerkenraadsvergadering, en deel dat daarna mee aan hen die toen veroordeeld zijn. Het is en was een zaak tussen de Heer van de gemeente en hen die beschuldigden. Met alle emoties en verdriet die daarmee gepaard gingen.
    Ik hoop op een eerlijk contact met elkaar als zusters en broeders in Christus. Daartoe zal ik bidden.
    Met broedergroet:

    Frits Kole.

    Beantwoorden

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *