Verzoeningsdienst Oegstgeest

Op 2 februari 2020 hielden de NGK en de GKv Oegstgeest in het Teylingen Duinzigt College een gezamenlijke verzoeningsdienst, waarin ze terugkeken op de scheuring die zich 53 jaar geleden ter plaatse voltrok.

Over de breuk in Oegstgeest in 1967 verscheen het boek ‘De schele dominee’.

Om het verleden definitief achter zich te laten, heeft de GKv Oegstgeest in de spiegel van de lokale kerkgeschiedenis gekeken, aldus de kerkenraad in een verklaring. Voormalig predikant ds. Robert Roth had daar grondig studie naar gedaan. Op grond daarvan heeft de kerkenraad van de vrijgemaakt-gereformeerde kerk geconcludeerd dat er in 1967 door twee ambtsdragers ten onrechte is gebroken met de meerderheid van de kerkenraad en dat daarmee een breuk in de gemeente is geforceerd. Een andere conclusie is dat de meningsverschillen over de Open Brief hadden moeten leiden tot een open en eerlijk gesprek tussen ondertekenaar ds. Roel Brands, predikant in Oegstgeest, en de betrokken ambtsdragers, in plaats van hun voortijdige veroordeling op basis van hun eigen interpretatie van de Open Brief. Daarom heeft de kerkenraad van de GKv Oegstgeest uitgesproken dat de scheuring van de GKv Oegstgeest in 1967 ten onrechte heeft plaatsgevonden en is ds. Brands postuum gerehabiliteerd.

In de kerkdienst beleed de GKv Oegstgeest schuld voor haar daden ‘die de kerk in 1967 deden scheuren, en voor het jarenlang ten onrechte breken van wat één is in Christus.’ In reactie daarop schonk de NGK Oegstgeest en omstreken de GKv Oegstgeest ruimhartig vergeving en vroeg zij de GKv vergeving voor haar aandeel in het jarenlang in stand houden van deze breuk.


Regiegroeplid Maaike Harmsen was aanwezig in Oegstgeest. Zij schreef de volgende impressie:

Ik kom met de auto in de stromende regen aan. Google maps wijst me de weg naar een verborgen paadje achter een oude brandweerkazerne, waar een schoolgebouw achter schuil gaat. Links van me zie ik een slinger hangen van vrolijke vlaggetjes, die doet denken aan een speurtocht bij een kinderfeestje. Eenmaal binnen valt me op hoe goed bezet de band is: vier zangers, drie gitaren, een degelijk drumstel. Aan het begin van de dienst begroeten de aanwezigen elkaar. Ik voel dat deze mensen elkaar niet allemaal kennen, maar dat  iedereen elkaar welkom wil heten.

In het eerste gedeelte van de dienst legt de kerkenraad van de vrijgemaakte kerk uit dat er diepgaand onderzoek gedaan is naar de gang van zaken rond de schorsing van ds. Brands in 1968. De uitkomst van dat onderzoek is dat de GKv schuld heeft aan deze schorsing. Bij mij als bezoeker komt dat in eerste instantie vreemd over: waarom zou je alles over een ruzie van 58 jaar geleden weer oprakelen? De dochter van de geschorste predikant aanvaardt de schuldbelijdenis en legt kort uit wat de gebeurtenissen van toen hebben aangericht bij haar ouders en in haar eigen leven. Dan wordt me duidelijk dat dat onderzoek naar de gang van zaken in 1968 helend is voor volgende generaties. Goed dat dat plaatsgevonden heeft!

Wim Zomer, voorzitter van de kerkenraad van de GKv Oegstgeest, spreekt de schuldbelijdenis uit over deze handelingen van de GKv-kerkenraad. Voorzitter Hein Griffioen van de NGK Oegstgeest zegt dat zijn gemeente vergeving wil schenken. En dan omhelzen beide mannen elkaar. Er wordt ook uitgesproken dat het goed zou zijn als deze twee gemeenten weer samen één zouden zijn. Iedereen in de kerk wordt opgeroepen om elkaar de vrede van Christus toe te wensen. Deze handelingen en uitspraken emotioneren veel gemeenteleden zichtbaar. Het is mooi om te zien en mee te maken, ook als bezoeker.

Het duurt allemaal lang, twee uur, maar de tijd vliegt voorbij.

Na deze verzoening wordt er samen avondmaal gevierd. Johannes 17 klinkt, over één zijn in Christus en één zijn met elkaar. We zingen ook weer over dit samen één zijn en over onze toekomst vol hoop met liederen van Sela. Prachtig!  Het duurt allemaal lang, twee uur, en toch vliegt de tijd voorbij. Na de dienst kunnen we langs de vlaggetjes naar het GKv-kerkgebouw lopen, vlakbij, waar koffie met gebak klaarstaat. Iedereen loopt over het  feestelijke paadje en blijft nog lang napraten. We genieten van het gebak met een heerlijk kleverig fondantlaagje met de logo’s van de  twee kerken er op. Een mooi teken dat deze twee kerken vast ook goed aan elkaar gaan plakken! 

Lees hier de meditatie over Johannes 17:22-23.

 

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *